Στις 28 Μαρτίου 1897, ο Γερμανός αστρονόμος Heinrich Wilhelm Olbers παρατήρησε για πρώτη φορά τον αστεροειδή Vesta 4, τον μοναδικό που είναι ορατός με γυμνό μάτι. Πρόκειτι για τον λαμπρότερο αστεροειδή που έχει καταγραφεί μέχρι τώρα.
Ο Vesta είναι ένας αστεροειδής κύριας ζώνης με διάμετρο 525 χιλιόμετρα και περίοδο περιστροφής 5,34 ώρες. Φωτογραφίες από το Hubble το 1995, δείχνουν την σύνθετη επιφάνεια του, με γεωλογικά στοιχεία παρόμοια με αυτά της γης. Ένας ποικιλόμορφος κόσμος, με εκτεθειμένο γεωλογικό μανδύα, αρχαίες ροές λάβας και λεκάνες πρόσκρουσης.
Κάποτε ο αστεροειδής είχε λιωμένο εσωτερικό. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις συμβατικές ιδέες που θέλουν τους αστεροειδείς να είναι ψυχρά, πετρώδη απομεινάρια από την εποχή του σχηματισμού των πλανητών.

Πηγή: ΕSA

Εικόνα: Ben Zellner (Georgia Southern University), Peter Thomas (Cornell University), NASA

Έγχρωμη αναπαράσταση του ανάγλυφου της επιφάνειας του Vesta δείχνει καθαρά μια πολύ μεγάλη λεκάνη σύγκρουσης διαμέτρου 450 χιλιομέτρων. ο χάρτης αυτός δημιουργήθηκε από 78 φωτογραφίες του Hubble.

Στις 9 Μαρτίου 2004 οι αστρονόμοι που εργάζονταν στο διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble αποκάλυψαν το λεπτομερέστερο «πορτραίτο» του ορατού σύμπαντος.
Ονομάζεται Hubble Ultra Deep Field (HUDF) και αποτυπώθηκε μετά από έκθεση ενός εκατομμυρίου δευτερολέπτων. Αποκαλύπτει τους πρώτους γαλαξίες από τις λεγόμενες «μαύρες εποχές», λίγο μετά την Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang), τότε που τα πρώτα άστρα θέρμαιναν το σκοτεινό σύμπαν.

Μια στενή επαφή με ένα σπειροειδή γαλαξία, και μπλε κηλίδες από γαλαξίες.
Αυτές οι εικόνες από το Hubble Ultra Deep Field αποκαλύπτουν το δράμα της γαλαξιακής ζωής στο σύμπαν.
Λίγο κατω από το κέντρο, τρεις γαλαξίες "μάχονται" και τα σχήματα τους παραμορφώνονται από τις τεράστιες δυνάμεις που αναπτύσσονται.

Πηγή: ESA

Στις 28 Φεβρουαρίου 2002 εκτοξεύτηκε ο δορυφόρος Envisat από την ESA.
O Envisat εκτοξεύτηκε με ένα πύραυλο Ariane 5 από το Ευρωπαϊκό διαστημοδρόμιο στο Κουρού της Γαλλικής Γουιάνας, στις 22.07 τοπική ώρα. Κατασκευασμένος από μια ομάδα 50 εταιρειών με επικεφαλής την Astrium, o Envisat ήταν ο διάδοχος των δορυφόρων ERS. Με δέκα επιστημονικά όργανα για την παρακολούθηση της ξηράς, των ωκεανών, της ατμόσφαιρας και των καλυμμάτων πάγων, ο δορυφόρος παρείχε τις πιο ολοκληρωμένες παρατηρήσεις, μια πολύτιμη βοήθεια για τους επιστήμονες να καταλάβουν πως οι διάφορες αλλαγές επηρεάζουν το παγκόσμιο κλίμα.

Πηγή: ESA

Στις 24 Φεβρουαρίου 1968 η επιθεώρηση Nature περιελάμβανε την ανακοίνωση της ανακάλυψης των pulsars.
Το πρώτο pulsar ανακαλύφθηκε από ένα τελειόφοιτη σπουδάστρια, την Jocelyn Bell, στις 28  Νοεμβρίου 1967 ενώ δούλευε υπό την καθοδήγηση του καθηγητή A. Hewish.
Η εξωγήινη παλλόμενη ραδιο-πηγή παρατηρήθηκε στο Mullard Radio Astronomy Observatory στο πανεπιστήμιο του Cambridge. Χρησιμοποιησαν ένα ειδικό ραδιο-τηλεσκόπιο που αποτελείτο από 2048 κεραίες.
Η ανακάλυψη των pulsars άνοιξε νέους ορίζοντες σε διάφορους τομείς έρευνας όπως ο εκφυλισμός των υγρών, η σχετικιστική βαρύτητα και τα διαστρικά μαγνητικά πεδία. Κάτω από ειδικές συνθήκες η ακτινοβολία δημιουργείται και πάλλεται με ακρίβεια ρολογιού.
Τα pulsars είναι μαγνητισμένα περιστρεφόμενα άστρα νετρονίων που εκπέμπουν μια δέσμη ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Η ακτινοβολία αυτή μπορεί να ανιχνευτεί μόνο όταν έχει κατεύθυνση προς τη Γη.

Πηγή: ESA

Εικόνα: ESA

Το NGC 1952 Crab Nebula Pulsar, από το τηλεσκόπιο Hubble.

Στις 22 Φεβρουαρίου 1824 γεννήθηκε ο  Pierre Jules-Cιsar Janssen. Ο Janssen ήταν Γάλλος αστρονόμος που το 1868  επινόησε ένα τρόπο μελέτης των ηλιακών "ακίδων" χωρίς να χρειάζεται να γίνει έκλειψη. παρατήρησε την ολική έκλειψη στην Ινδία και χρησιμοποιώντας ένα φασματοσκόπιο απέδειξε ότι οι "ακίδες" του Ήλιου αποτελούνται από αέρια και ταυτοποίησε την χρωμόσφαιρα του Ήλιου σαν ένα στρώμα αερίων.
Σημείωσε μια άγνωστη κίτρινη φασματική γραμμή και ενημέρωσε τον Lockyer, ο οποίος στη συνέχεια αναγνώρισε ένα νέο στοιχείο και του έδωσε το όνομα "ήλιο".
Ο Janssen ήταν ο πρώτος που επισήμανε την κοκκώδη υφή του Ήλιου, τον φωτογράφισε συστηματικά και εξέδωσε ένα ηλιακό άτλα με 6000 φωτογραφίες.

Πηγή: ESA

Εικόνα: ESA

Στις 21 Φεβρουαρίου 1938 πέθανε ο George Ellery Hale. Ο Hale ήταν Αμερικανός αστρονόμος γνωστός για την ανάπτυξη σημαντικών αστρονομικών οργάνων. Είχε γεννηθεί στις 29 Ιουνίου 1868

Για να αναπτύξει τις ηλιακές παρατηρήσεις και να προωθήσει τις αστροφυρικές μελέτες κατασκεύασε το Μount Wilson Observatory, τον Δεκέμβριο του 1904. Ανακάλυψε ότι οι ηλιακές κηλίδες έχουν περιοχές με σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες και υψηλά μαγνητικά πεδία.

Ο Hale προσέλαβε τον Harlow Shapley και τον Edwin Hubble μόλις ολοκλήρωσαν το διδακτορικό τους και τους ενθάρρυνε σε έρευνες της γαλαξιακής και έξω-γαλαξιακής αστρονομίας, καθώς και στην ηλιακή και αστρική φυσική. Κατάφερε να συγκεντρώσει κεφάλαια για το 200-ιντσο τηλεσκόπιο στο Palomar Mountain Observatory, που ολοκληρώθηκε το 1948, μετά τον θάνατο του, και πήρε το όνομα του: τηλεσκόπιο Hale.

Πηγή: ESA

Εικόνα: ESA

Ο κρατήρας Hale στον Άρη, όπως φαίνεται από το Mars Express της ESA